Havermout

Dat de havermout op was en dat ik die wel nodig had om burgers te maken. Dat ik toen de muesli heb uitgesorteerd, want ik wilde geen rozijnen in mijn burgers. Dat mijn vriend dat heel ver vond gaan. Ik vond het zelf heel ver gaan dat ik er geen zicht op had gehad dat het zo hard ging met de losse havermout.

Uitstelgedrag

Ik wil gaan schrijven maar de lader van mijn laptop ligt nog beneden. Nu heb ik een vrij nieuwe laptop, die best een tijdje zonder stroom kan. Mag ik de lader nu eerst op gaan halen of niet? Wanneer zeg je: niet doen, aan het werk! En wanneer mag je even lummelen, zeg je dat het erbij hoort en haal je het liefst nog een onderzoek aan waaruit blijkt dat lummelen creatief maakt?

Als ik beneden kom (want lummelen maakt creatief, schijnt) kijkt de hond alsof hij hoognodig wil spelen. Dat is niet waar, hij ligt bijna te slapen. Toch gooi ik zijn knuffel weg. Met lichte tegenzin sjokt hij erachteraan, alsof ook hij beseft dat we op dit moment meer mijn behoeften aan het vervullen zijn dan de zijne.

Mijn gescheurde nagel afknippen mag ook eerst, die irriteert me. Daar zou iedereen last van hebben.

Zodra ik weer achter mijn laptop zit en de lader heb aangesloten check ik mijn drie mailboxen en log ik nog even in op Facebook. Een tijdje geleden heb ik besloten om mezelf bij Facebook steeds uit te loggen, zodat de drempel om erop te kijken hoger wordt en ik me in de tussentijd misschien bedenk, maar in de praktijk pakt het zo uit dat ik het alleen maar prettig vind dat ik nu steeds een extra handeling moet doen. Het liefst zou ik mijn wachtwoord elke keer vergeten, zodat ik het via mijn mail moet resetten, maar dat lukt niet. Daarvoor gebruik ik het te vaak.

Voordat ik echt begin, googel ik nog even op ‘ik twijfel of ik een kind wil’. Dat is ook belangrijk. En misschien heeft dat wel meer haast dan wat ik schrijf.

Tennissen

Dat Jacob van Jacob en Lianne waar we tegen moesten tennissen totaal niet tegen zijn verlies kon en dat dat gewoon gênant was. Dat Lianne dat ook vond. Bij Berend en Ria is het andersom, daar schaamt hij zich voor haar. Ria kan wel tegen haar verlies, en dat is maar goed ook, want die vaardigheid heeft ze elke wedstrijd nodig. Ze kan namelijk niet rennen. Dat komt deels door haar slechte conditie maar die losse borsten helpen waarschijnlijk ook niet mee. Op de momenten dat ze echt in de weg zitten wisselt Berend veelbetekenende blikken met ons uit.

Dat tennissen als stelletje zowel voor- als nadelen heeft.

Werkkamer

Dat mijn werkkamer eindelijk opgeruimd is, en dat dat inderdaad overzicht geeft. Ik zie nu veel duidelijker over welke projecten ik me allemaal druk maak, en dat dat er inderdaad te veel zijn.

Een echt matras

Dat een matras kopen samen een leuk uitje is. In een winkel op een bed liggen is een unieke ervaring. Eigenlijk wilde ik mijn schoenen uitdoen, omdat ik dat ook zelden doe in winkels en dat het geheel dus nog specialer zou maken, maar helaas hadden ze een soort beschermende rubberen lapjes waardoor dat niet hoefde. Extra jammer was dat je daardoor vervolgens de hele tijd op moest letten of je wel goed op de lapjes bleef met je schoenen. En dat de verkopers ons allebei aankeken werkte ook niet bevorderlijk voor het ontspannen gevoel.

Het is leuk om samen iets groots te kopen voor de komende 10 jaar (waarschijnlijk 20 bij ons, wij verschonen ons bed ook veel minder vaak dan andere mensen beweren over hun eigen bed – en aan de term ‘beweren’ kun je aflezen dat ik hoop dat andere mensen hierover bluffen zodat wij niet echt veel smeriger zijn dan zij, hooguit eerlijker). Ik vind het wel zorgelijk dat we ineens een echt matras wilden, een dure. ‘Want een goede nachtrust is toch wel erg belangrijk’, hoorde ik mezelf zeggen. Vijf jaar geleden lachte ik mensen uit die zulke dingen beweerden, zoals ik mensen met een droger of een carport stiekem nog steeds een beetje uitlach (niet hardop, daarvoor ken ik er te veel). Straks worden wij per ongeluk ook heel saai en burgerlijk, of misschien zijn we dat al.

Het is net als met dement worden: het is alleen de overgang die confronterend is. Over vijf jaar ben ik waarschijnlijk enorm in mijn nopjes met mijn nieuwe droger en zeg ik dingen als ‘Het is zo makkelijk! En je hoeft ook niet meer te strijken.’ Ook al strijk ik nu ook al nooit. En dan haal ik het kreukloze hoeslaken uit de droger en doe ik hem direct over het dan alweer half-oude matras. Elke week, want daarin verander ik hopelijk ook.

Barre tijden

Dat mijn hond de minder lekkere kluifjes in de tuin begraaft en bewaart voor in barre tijden. Dat ik het zo leuk vind dat ik daardoor kan zien wanneer hij de tijden bar vindt.

Basmatirijst

Dat mijn handdoek regelmatig naar basmatirijst ruikt, terwijl ik er toch echt alleen mezelf mee afdroog. Misschien produceer ik een bepaalde geur die rijst specifiek tot basmatirijst maakt. Gelukkig is het wel mijn lievelingsrijst.

Eddie

Dat Facebook ineens voorstelde dat ik vrienden kon worden met Peter Lusse! Dat is Eddie uit Vrienden voor het Leven, mijn favoriete televisiepersonage ooit. Ik hield echt van hem.

Toen ging ik zijn profiel bekijken, en dat kon natuurlijk alleen maar tegenvallen. Ten eerste is hij flink verouderd in de afgelopen twintig jaar. Dat heeft zijn schattigheidsfactor doen afnemen, maar wie weet neemt die over twintig jaar wel weer toe en ben ik er dus juist (ruim) op tijd bij nu. Ten tweede ging ik foto’s van hem bekijken, waarop hij in allerlei uitbundige pakjes Carnavalsachtige klusjes stond te doen. Daar werd ik verdrietig van. Toch zit er blijkbaar een soort Eddie-verdedigingsmechanisme in mijn hoofd, want ik merkte hoe ik meteen dacht: hij zal wel niet anders kunnen, hij had het geld gewoon nodig. Toen ik ook nog een filmpje zag waarin hij reclame maakte voor zijn eigen stem, werd dit vermoeden gelukkig bevestigd. Toen vergaf ik hem alles, zelfs het feit dat hij in een kerstshow is gaan spelen en steeds ‘Feesboek’ zegt in zijn berichtjes over Facebook op Facebook. Mij pakken ze Eddie niet af.

Maar misschien is het toch beter als ik geen vrienden met hem word.

Buiten tennissen

Dat we straks eindelijk weer buiten mogen tennissen en dat we ons daar allemaal zo op verheugen. Dat doet me een beetje denken aan koeien die maanden op stal hebben gestaan en dan de wei weer in mogen, maar dan minder erg.

Kattenharen

Dat mijn kat echt oud wordt nu en zichzelf niet goed meer wast. De voorkant likt ze nog wel, maar de achterkant laat ze zitten en die vervilt dan. Nu heb ik dat een tijdje geprobeerd op me te nemen (niet met likken, maar met kammen). Maar het probleem is dat ze aan de voorkant wel graag gekamd wil worden maar aan de achterkant niet. Dan worden de verschillen binnen haar vacht nóg groter, dus daar ben ik maar weer mee gestopt.

Nu lijkt het zichzelf op te lossen, de vervilte plukken vallen er op een gegeven moment in een keer uit. Dat is best handig, ik moet alleen goed opletten dat er niet zo’n pluizige pluk aan mijn kleren hangt want dat is viezer dan gewoon losse kattenharen wat ik normaal heb.