Burgerlijke dromen

Dat mijn dromen steeds burgerlijker worden. Zo droomde ik vannacht dat mijn vriend en ik samen het bed verschoonden maar de flap onderaan niet goed hadden gedaan. Ik droom ook wel eens over de indeling van de koelkast, dat een bepaald product er toch nog blijkt te zijn maar ik dat bijna over het hoofd zag omdat het op de verkeerde plank stond. Blijkbaar zijn dit de dingen die me werkelijk bezighouden.

Zachte dingen

Dat ik soms van mezelf schrik op foto’s, met dat rare lange hoofd. Ik had wel rond en zacht willen zijn. Als een bal van knuffelstof. Heet dat nou pluche? Zie je, ik weet niet eens hoe zachte dingen heten.

Afschuiven

Dat ik van mijn hele saaie voorspelbare leven baalde en dat op mijn vriend wilde afschuiven. Dat ik toen zei: waarom wonen we ook niet gewoon in Amsterdam? Dat hij toen zei: oké, dan gaan we daar toch heen? Dat dat niet helemaal was wat ik wilde horen.

Appjes

Als je echt vroeg opstaat heb je zelden berichtjes op je telefoon als je wakker wordt, merkte ik vorige week ineens. Dat ik de mensen met een gewone baan nu nog zieliger vind. Ze zullen elkaar moeten appen.

Schoonheid

Dat ik niet wil dat mannen ‘hee schoonheid’ zeggen als ik de tennisbaan op kom lopen, maar dat ik al helemaal niet wil dat ze dat wel tegen een andere vrouw zeggen en niet tegen mij. Dat zij wel veel minder goed kon tennissen.

Over-eten

Dat ik echt weer veel te veel gegeten had. Dat ik daar toch eens mee op moet houden, met dat over-eten. Maar ja, wat ik opschep wil ik wel opeten, wat ik kook wil ik wel opscheppen en wat ik gekocht heb wil ik wel op-koken. Anders is het zonde.

Maar wat ik in mijn portemonnee heb aan geld wil ik zeker niet per se op-kopen, liever niet juist. Dus daar zit de kans om deze keten te stoppen. Er blijkt dus gewoon een oplossing te zijn: als ik niet te veel wil eten moet ik niet te veel kopen. Dan kan ik de rest van mijn gedrag gewoon aanhouden.

Piano spelen

Dat ik zo graag goed wil worden in piano spelen maar er nog niet uit ben wat nou de beste aanpak is. Ik heb me wel voorgenomen om af en toe even bij mezelf te checken of ik het nog wel leuk vind, anders hou ik het toch niet vol. Zo heb ik ook een tijd lang 3 kwartier per dag gemediteerd. Dat deed ik weken achter elkaar, ondanks dat ik het afschuwelijk vond. Alleen leverde het me zo weinig op dat ik me op een dag afvroeg: waarom doe ik dit eigenlijk? En toen kon ik het in één keer niet meer opbrengen. Dat wil ik qua piano voorkomen.

Het grappige is dat ik stiekem alleen vind dat piano spelen leuk moet blijven omdát ik het dan langer volhoud zodat ik uiteindelijk beter word dan wanneer het niet leuk blijft. Dus het is niet omdat ik mezelf leuke dagen gun, maar omdat dit de meest efficiënte manier is om goed te worden. Net zoals ik soms een dagje mag ontspannen van mezelf zodat ik de volgende dag hopelijk briljante dingen schrijf. Echt vrij ben ik pas weer als ik dood ben.

Foyer

Dat je je altijd maar moet verhouden ten opzichte van andere mensen, ook na een optreden. Als ik dan de foyer in loop en ik zie mijn publiek, sla ik meestal mijn ogen neer. Want als ik ze aankijk heb ik het gevoel dat het lijkt alsof ik vind dat ze mij een compliment moeten gaan geven. En ik hou wel van complimenten, maar als ik ze zelf afdwing tellen ze niet. En als ik niet weet of ik ze zelf heb afgedwongen tellen ze dus sowieso ook niet, en dat is eigenlijk zonde van de eventuele oprechte complimenten die mij altijd erg goed doen.

Naast dat ik de mensen niet aan durf te kijken, durf ik ook niet al te vrolijk te kijken. Want dan lijk ik nogal content met mezelf en dat is arrogant. Dus meestal probeer ik neutraal te kijken én oogcontact te vermijden. Maar ik weet inmiddels ook dat mijn neutrale blik nogal ongelukkig overkomt, en dan ben ik bang dat de mensen daardoor gaan denken: het was eigenlijk ook niet zo heel goed. Terwijl het wel goed was. Dat ik mijn eigen potentiële complimenten weer eens om zeep help met mijn neutrale blik.

Lekkage

Dat onze ramen vies zijn. En niet zoals bij andere mensen die zeggen: ‘ik zou echt de ramen weer eens moeten lappen want dat is alweer een maand geleden’, maar echt vies. Goor. Zo hebben we een half jaar geleden lekkage gehad waarbij het water over de binnenkant van het raam naar beneden is gestroomd. En de hond maakt veel vegen op het raam omdat hij als we weg zijn altijd in de vensterbank gaat staan blaffen en hijgen.

Ik was mijn ramen even vaak als andere mensen een uitstrijkje krijgen, ik verschoon mijn bed minder vaak dan andere mensen hun ramen wassen, alleen als kleren stinken gooi ik ze in de was en kleren stinken niet zo snel. Maar wees maar niet bang: mijn tampons zijn wel van gerecycled materiaal maar ik hergebruik ze zelf niet.

Uitgespeeld

Als ik problemen heb die terugkomen, voelt dat altijd een beetje alsof ik steeds opnieuw moet beginnen bij Super Mario. Omdat ik dat spel vroeger alleen heel af en toe bij de buren deed, kwam ik nooit voorbij het eerste level. Maar daar kon ik mijn moeder tenminste nog de schuld van geven, want van haar mochten wij geen Nintendo.

Met mijn problemen is er geen buitenstaander die ik als schuldige zou kunnen aanwijzen; het is mijn eigen hoofd en ik kan zo veel oefenen als ik wil, dus ik zou ze inmiddels toch wel eens uitgespeeld moeten hebben.